KAT226sr.pdf

(6015 KB) Pobierz
„Tryptyk śląski”
„Dzieło jest dziełem o tyle, o ile ignoruje swą
materialność” – Roland Barthes
Dom pod numerem 17
Przez siatkę lampy przenika strumień światła
rzucając mozaikowaty znak na suficie.
Każdy z nas tworzy znaki. Dzięki temu
oznaczamy swój świat. Przestaje on być dla nas
obcy i nieprzychylny. Te znaki to marzenie
o powrocie, do bliskich, do ciepła domu. To
fragmenty naszego życia spotkane przypadkiem.
Znaki istnieją tylko w ciągłym niedopowiedzeniu.
W zdjęciach zauważymy brak ciągłości
wypowiedzi, ale tylko pozorny. Fotografie
wyrażają zarazem wspaniałość i cierpienie mojego
świata, tego co mnie w nim uwodzi i tego, co
mnie od niego odpycha. Rzeczywistość
pozbawiona jest sensu, co więcej, rzeczywistość
nie dysponuje nawet sensem.
Dom pod numerem 17
Cienka strużka światła zostawia ślad na krawędzi
stołu. Należy odczytać symbolikę światła, które
tworzy drogę. Zatrzymuję obraz ulotny, on istnieje
w mojej przestrzeni. Staram się rozszyfrować
komunikat, jaki daje mi światło. Pozwala mi
zatrzymać blask słońca i zmienić go w ślad.
Nie nadaję śladom dodatkowego znaczenia.
Nie spełniają też funkcji wskazówek przy
odsłanianiu prawdy lub uczucia. Z drugiej strony
ślad próbuję zamienić na gest fotograficzny.
Staram się stworzyć to, co mogliśmy nazwać
„wizją bez komentarza”.
„Gdyby zabrakło sztuki, życie (...) będzie trwać,
choć istotnie zubożeje, niezdolne do wyrażenia
pewnych uczuć” – Clifford Geetz.
Mieszkanie pod numerem 17
Przez żaluzje przebija się promień słońca. Staram
się, żeby zdjęcia moje były dialogiem, objawiając
naturę przyjemności wspomnienia. Przedstawiają
coś, co można przenieść z jednego miejsca na
drugie. Zdjęciem zabieram cząstkę i przenoszę
w inne miejsce, zabieram w pamięć. Cykl ten
wskazuje znikomość, umowność istnienia, które
jest tylko epizodem w niekończącej się chwili.
Błahe i nieznaczące, mogłoby pouczać, wyrażać,
bawić. Choć polega na bezpośrednim wyrażaniu
świata.
Zgłoś jeśli naruszono regulamin