PETER V. BRETT PUSTYNNA WĹĂ“CZNIA KSIÄGA II PRZEĹOĹ»YĹ MARCIN MORTKA fabryka sĹ‚Ăłw LUBLIN 2010 NSB 2010 15 Opowieść Maricka 333 ROK PLAGI, ZIMA Gdy jeĹşdĹşcy odnaleĹşli uchodĹşcĂłw, panowaĹ‚y juĹĽ caĹ‚kowite ciemnoĹ›ci. ByĹ‚a ich piÄ…tka, dokĹ‚adnie tak, jak mĂłwiĹ‚a zrozpaczona kobieta. Stali w zaimprowizowanym runicznym krÄ™gu otoczonym przez hordy otchĹ‚aĹ„cĂłw. Ogniste demony ziaĹ‚y pĹ‚omieniem, a ich wichrowi kuzyni co rusz nurkowali z nieba, wsparĹ‚ ich nawet ogromny demon skalny. Za kaĹĽdym razem, gdy ktĂłryĹ› uderzyĹ‚ i runy rozjarzaĹ‚y siÄ™ blaskiem, Rojer widziaĹ‚ szczeliny w barierze, na tyle szerokie, ĹĽe demon daĹ‚by radÄ™ siÄ™ przecisnąć. DwĂłch mĹ‚odych mężczyzn prĂłbowaĹ‚o odpÄ™dzić potwory widĹ‚ami, a para starszych ludzi zajmowaĹ‚a siÄ™ tym, co bez wÄ…tpienia opóźniĹ‚o ucieczkÄ™ nielicznej grupki. MĹ‚oda kobieta wĹ‚aĹ›nie rodziĹ‚a dziecko. Naznaczony warknÄ…Ĺ‚ i popÄ™dziĹ‚ ogiera, znĂłw wyprzedzajÄ…c resztÄ™. OdrzuciĹ‚ szatÄ™, opadĹ‚a na ziemiÄ™ daleko za nim. Gared i pozostali RÄ™bacze z rykiem rzucili siÄ™ do boju, wznoszÄ…c w galopie runiczne topory. Naznaczony nakierowaĹ‚ Nocnego Tancerza prosto na skalnego demona. Wzmocnione runami stalowe szpice, przyspawane do pancerza chroniÄ…cego koĹ„ski Ĺ‚eb, aĹĽ zaskwierczaĹ‚y od magii, przebijajÄ…c czarne Ĺ‚uski na brzuchu otchĹ‚aĹ„ca. Demon zostaĹ‚ odrzucony, a Naznaczony zeskoczyĹ‚ z siodĹ‚a, zĹ‚apaĹ‚ stwora za rĂłg i tĹ‚ukĹ‚ pięściami w runicznych rÄ™kawicach po gardzieli, aĹĽ przeciwnik w koĹ„cu padĹ‚. Naznaczony zaĹ› poderwaĹ‚ siÄ™ w okamgnieniu, dopadĹ‚ ognistego demona i oderwaĹ‚ mu ĹĽuchwÄ™. W tej samej chwili miÄ™dzy otchĹ‚aĹ„ce wpadli RÄ™bacze, przechwytujÄ…c ogniste spluniÄ™cia runicznymi tarczami i rÄ…biÄ…c demony niczym bale drewna. Wonda i pozostaĹ‚e Ĺ‚uczniczki wĹ‚Ä…czyĹ‚y siÄ™ do bitwy. ZatrzymaĹ‚y wierzchowce kilkadziesiÄ…t jardĂłw za walczÄ…cymi, Ĺ›ciÄ…gnęły z plecĂłw broĹ„ i wycelowaĹ‚y w gĂłrÄ™. WkrĂłtce zaĹ›wistaĹ‚y pierwsze strzaĹ‚y i wichrowe demony jeden po drugim zaczęły spadać z nieba, z ich skĂłrzastych ciaĹ‚ sterczaĹ‚y lotki pociskĂłw. Rojer zeĹ›lizgnÄ…Ĺ‚ siÄ™ z siodĹ‚a i pozostawiĹ‚ konia przy wierzchowcach Ĺ‚uczniczek. RuszyĹ‚ pÄ™dem do niewielkiego krÄ™gu, grajÄ…c juĹĽ w biegu. Podobnie jak wykonany przez LeeshÄ™ PĹ‚aszcz Ĺšlepoty, muzyka czyniĹ‚a go stosunkowo niewidzialnym dla otchĹ‚aĹ„cĂłw i bez przeszkĂłd przemknÄ…Ĺ‚ przez ich szeregi. ChwilÄ™ później znalazĹ‚ siÄ™ juĹĽ wewnÄ…trz krÄ™gu i natychmiast zaczÄ…Ĺ‚ wygrywać ostre, zgrzytliwe dĹşwiÄ™ki, by odegnać demony precz. MĹ‚oda kobieta wrzeszczaĹ‚a ze strachu, widzÄ…c walczÄ…cych i czarnÄ… juchÄ™ otchĹ‚aĹ„cĂłw bryzgajÄ…cÄ… w nocnym powietrzu. Jej rodzice starali siÄ™ zapewnić cĂłrce wygodÄ™, jednakĹĽe widać byĹ‚o po ich niezdecydowanych ruchach, iĹĽ nie majÄ… pojÄ™cia, co robić przy porodzie. – Ona potrzebuje pomocy! – wykrzyknÄ…Ĺ‚ Rojer. – Musimy jÄ… zabrać do Zielarki! Naznaczony oderwaĹ‚ siÄ™ od demonĂłw, ktĂłre zwiÄ…zaĹ‚ walkÄ…, i w jednej chwili znalazĹ‚ siÄ™ u boku Rojera. Odziany byĹ‚ jedynie w przepaskÄ™ biodrowÄ…, a jego wytatuowane ciaĹ‚o zbryzgane byĹ‚o demoniÄ… posokÄ…. RizoĹ„czycy cofnÄ™li siÄ™ ze strachem, ale targana boleĹ›ciami dziewczyna nawet go nie zauwaĹĽyĹ‚a. – PÄ™dĹş po mojÄ… sakwÄ™ z zioĹ‚ami – poleciĹ‚ skrzypkowi, po czym klÄ™knÄ…wszy przy rodzÄ…cej, zbadaĹ‚ jÄ… z zaskakujÄ…cÄ… delikatnoĹ›ciÄ…. – OdeszĹ‚y jej wody, a skurcze sÄ… coraz czÄ™stsze. Nie ma czasu na poszukiwanie Zielarki. Rojer podbiegĹ‚ do Nocnego Tancerza, ale owĹ‚adniÄ™ty szaĹ‚em bitewnym rumak miotaĹ‚ siÄ™ dziko, wbijajÄ…c parÄ™ ognistych demonĂłw w Ĺ›nieg i bĹ‚oto. Minstrel narzuciĹ‚ swĂłj pĹ‚aszcz na ramiona i znĂłw ujÄ…Ĺ‚ skrzypce. Jego szczegĂłlna magia dziaĹ‚aĹ‚a w tym samym stopniu na demony co na zwierzÄ™ta, nie trzeba byĹ‚o dĹ‚ugo czekać, by rumak siÄ™ uspokoiĹ‚, a Rojer mĂłgĹ‚ pospiesznie Ĺ›ciÄ…gnąć sakwÄ™ z zioĹ‚ami. BezzwĹ‚ocznie przyniĂłsĹ‚ jÄ… Naznaczonemu, ktĂłry bez chwili wahania zaczÄ…Ĺ‚ je ucierać i mieszać z wodÄ…. Rodzice rodzÄ…cej trzymali siÄ™ z daleka, przyglÄ…dajÄ…c mu siÄ™ z przeraĹĽeniem, a tymczasem RÄ™bacze szerzyli zniszczenie wĹ›rĂłd demonĂłw. – Czy ty w ogĂłle wiesz, co robisz? – zapytaĹ‚ nerwowo Rojer, gdy Naznaczony ostroĹĽnie wlewaĹ‚ miksturÄ™ w usta jÄ™czÄ…cej kobiety. – W trakcie szkolenia na PosĹ‚aĹ„ca przez sześć miesiÄ™cy uczyĹ‚em siÄ™ u Zielarki – odparĹ‚. – WidziaĹ‚em, jak to siÄ™ robi. – WidziaĹ‚eĹ›? – zapytaĹ‚ Rojer. – Co, a moĹĽe sam chcesz siÄ™ tym zająć? – Naznaczony zmierzyĹ‚ go ostrym spojrzeniem. Rojer pobladĹ‚ i pokrÄ™ciĹ‚ gĹ‚owÄ…. – To bierz te swoje cholerne skrzypki i graj, ĹĽeby przynajmniej demony daĹ‚y nam spokĂłj. Rojer posĹ‚usznie zĹ‚apaĹ‚ za smyczek. Kilka godzin później, gdy odgĹ‚osy bitwy wreszcie ustaĹ‚y, ciszÄ™ nocy przerwaĹ‚ gĹ‚oĹ›ny pĹ‚acz dziecka. Rojer spojrzaĹ‚ na rozwrzeszczane maleĹ„stwo i uĹ›miechnÄ…Ĺ‚ siÄ™. – Teraz to juĹĽ siÄ™ nie wyprzesz, gdy ludzie bÄ™dÄ… ciÄ™ nazywać Wybawicielem – oznajmiĹ‚. Naznaczony spojrzaĹ‚ naĹ„ krzywo, ale Minstrel tylko siÄ™ rozeĹ›miaĹ‚. *** Leesha niosĹ‚a parujÄ…cÄ… tacÄ™ po schodach tawerny Smitta, a jej serce biĹ‚o szybko i nerwowo. PomysĹ‚ oddania siÄ™ Marickowi, ktĂłrego rzeczywiĹ›cie uwaĹĽaĹ‚a za przystojnego i inteligentnego, przyszedĹ‚ jej juĹĽ dwukrotnie do gĹ‚owy, ale za kaĹĽdym razem w kluczowym momencie rezygnowaĹ‚a. Nie mogĹ‚a siÄ™ bowiem oprzeć wraĹĽeniu, ĹĽe PosĹ‚aniec przedkĹ‚ada wĹ‚asne potrzeby nad jej, o ile w ogĂłle jej potrzeby dla niego istniaĹ‚y. Lecz matka miaĹ‚a racjÄ™. ZresztÄ… naleĹĽaĹ‚o przyznać, ĹĽe w podobnych sprawach czÄ™sto miewaĹ‚a racjÄ™, nawet jeĹ›li wykorzystywaĹ‚a swÄ… wiedzÄ™ tylko po to, by docinać innym. Leesha miaĹ‚a juĹĽ dosyć ĹĽycia w samotnoĹ›ci, a w gĹ‚Ä™bi serca czuĹ‚a, ĹĽe Arlen nigdy tej pustki nie wypeĹ‚ni. Po raz kolejny poĹĽaĹ‚owaĹ‚a, ĹĽe nie zastÄ…piĹ‚ go Rojer, lecz wiedziaĹ‚a, ĹĽe to absolutnie niemoĹĽliwe. KochaĹ‚a Minstrela, ale nie pociÄ…gaĹ‚ jej, nie umiaĹ‚a wyobrazić ich sobie razem w łóżku. Marick zaĹ› udowodniĹ‚ ludziom z Fortu Rizon, ĹĽe jest mężczyznÄ…, na ktĂłrego moĹĽna liczyć w chwili prĂłby. Być moĹĽe nadszedĹ‚ czas, by zapomnieć o jego bĹ‚Ä™dach z przeszĹ‚oĹ›ci. Leesha wygĹ‚adziĹ‚a sukniÄ™ i zaraz poczuĹ‚a siÄ™ gĹ‚upio. Odepchnęła to uczucie i zapukaĹ‚a do drzwi. – Tak? – zapytaĹ‚ Marick, otwierajÄ…c. Nie miaĹ‚ na sobie koszuli, a jego skĂłra byĹ‚a mokra, wĹ‚aĹ›nie wyszedĹ‚ z gorÄ…cej kÄ…pieli w balii. Na widok Leeshy szeroko otworzyĹ‚ oczy. – Nie chciaĹ‚am ci przeszkadzać – powiedziaĹ‚a. – PomyĹ›laĹ‚am sobie, ĹĽe moĹĽe zjadĹ‚byĹ› coĹ› ciepĹ‚ego Przed snem. – Ja... Znaczy siÄ™ tak, dziÄ™kujÄ™! – Marick zĹ‚apaĹ‚ tunikÄ™ i naciÄ…gnÄ…Ĺ‚ na grzbiet. Leesha taktownie odwrĂłciĹ‚a wzrok, ale przed oczami nadal miaĹ‚a jego muskularne ciaĹ‚o. PosĹ‚aniec wziÄ…Ĺ‚ od niej tacÄ™ i odĹ‚oĹĽyĹ‚ na niewielki stolik przy łóżku, gĹ‚Ä™boko wciÄ…gajÄ…c zapachy potraw. UniĂłsĹ‚ pokrywkÄ™ i ujrzaĹ‚ porcjÄ™ soczystego miÄ™sa z ostro przyprawionymi ziemniakami i ugotowanymi na parze warzywami. – WkrĂłtce w ZakÄ…tku zrobi siÄ™ krucho z jedzeniem – rzekĹ‚a Leesha. – Lecz zapasy Smitta wystarczÄ… jeszcze na tÄ™ noc. – Po prawie dwĂłch tygodniach spania w Ĺ›niegu juĹĽ samo łóżko wydaje siÄ™ krĂłlewskim darem – odparĹ‚ Marick. – To zaĹ› wyglÄ…da mi na prezent od samego StwĂłrcy! Z zapaĹ‚em zabraĹ‚ siÄ™ do paĹ‚aszowania, a Leesha odkryĹ‚a, ĹĽe przyglÄ…danie siÄ™, jak mężczyzna pochĹ‚ania posiĹ‚ek, ktĂłry osobiĹ›cie przygotowaĹ‚a, sprawia jej osobliwÄ… przyjemność. MgliĹ›cie pamiÄ™taĹ‚a podobne odczucie z czasĂłw, gdy byli sobie przyrzeczeni z Garedem i kiedy po raz pierwszy przygotowaĹ‚a mu posiĹ‚ek, teraz odniosĹ‚a jednak wraĹĽenie, ĹĽe wszystko to miaĹ‚o miejsce sto lat temu, zgoĹ‚a w innym ĹĽyciu. – Pyszne byĹ‚o – oznajmiĹ‚ Marick, ocierajÄ…c usta rÄ™kawem. – To tylko skromne podziÄ™kowanie za to, czego dokonaĹ‚eĹ› – odparĹ‚a Leesha. – PrzywiodĹ‚eĹ› tych ludzi do bezpiecznego miejsca. PomogĹ‚eĹ› im, gdy znaleĹşli siÄ™ w prawdziwej potrzebie. – ChociaĹĽ ciebie zawiodĹ‚em? – zapytaĹ‚. Leesha spojrzaĹ‚a na niego ze zdziwieniem. – Rok temu, gdy dowiedziaĹ‚aĹ› siÄ™, ĹĽe w ZakÄ…tku szaleje choroba, i natychmiast musiaĹ‚aĹ› wracać do domu, zaĹĽÄ…daĹ‚em... ZaĹĽÄ…daĹ‚em nieuczciwej ceny za swoje usĹ‚ugi. – Marick... – zaczęła Ĺ‚agodnie Leesha. – Nie, daj mi dokoĹ„czyć. Gdy jechaliĹ›my do Angiers, byĹ‚em w tobie zadurzony po uszy. Ba, sÄ…dziĹ‚em nawet, ĹĽe przed upĹ‚ywem roku bÄ™dziemy razem niaĹ„czyć dzieci. Ale wtedy w namiocie, gdy nie mogĹ‚em... No, nie mogĹ‚em być mężczyznÄ… przy tobie, ja... – Marick... – odezwaĹ‚a siÄ™ ponownie Leesha. – MyĹ›laĹ‚em, ĹĽe oszalejÄ™ – ciÄ…gnÄ…Ĺ‚ PosĹ‚aniec. – PoczuĹ‚em, ĹĽe muszÄ™ wyjechać gdzieĹ› daleko, jak najdalej od ciebie, ale gdy tak uczyniĹ‚em, okazaĹ‚o siÄ™, ĹĽe nadal nie mogÄ™ przestać o tobie myĹ›leć, nawet gdy... Gdy spaĹ‚em z innymi kobietami. OdwrĂłciĹ‚ wzrok. – Lecz gdy ujrzaĹ‚em ciÄ™ znowu – ciÄ…gnÄ…Ĺ‚ – poczuĹ‚em, ĹĽe coĹ› siÄ™ we mnie burzy. ChciaĹ‚em zatuszować tamte niepowodzenia, i to jak najszybciej, zanim coĹ› mi znowu przeszkodzi. PotraktowaĹ‚em ciÄ™ niesprawiedliwie i przykro mi z tego powodu. Leesha poĹ‚oĹĽyĹ‚a mu dĹ‚oĹ„ na ramieniu. – Nie jestem dzieckiem – powiedziaĹ‚a. – Jestem za to wszystko odpowiedzialna w tym samym stopniu co ty. W jej sĹ‚owach byĹ‚o wiÄ™cej prawdy, niĹĽ siÄ™ domyĹ›laĹ‚, lecz Leesha poczuĹ‚a wstyd i przeraĹĽenie z powodu tego, co zrobiĹ‚a. Wtedy, na trakcie, wydawaĹ‚o jej siÄ™, ĹĽe postÄ™puje sĹ‚usznie i cnotliwie, lecz w rzeczywistoĹ›ci podaĹ‚a Marickowi zioĹ‚a dla wĹ‚asnej wygody, nie przejmujÄ…c siÄ™, ĹĽe...
ALL_THE_BEST